Now for part 2! Grouse Mountain!
The seagull who can't eat fries without catsup. Coool.
Yeah that's me!
Nah, not a good idea. Haha.
Yay. Mi familia.
Such a lonely...lonely uhm... lonely what do you call this again? 
)
Weh. Not sure nga why I did this e. But oh well.
XX<3
SPRFAM. Gahd I miss them so much. 
Mata
Hooray for jump shot with mi hermana! Hooray for the minimal visibility behind us! Oh I miss this temperature/climate.
There you go.
Hasta luego!
Mi-tsa-e-ya
Photo spamming starts right about…
…NOW.
View from the airplane. So fluffy I'm gonna die.
Maaaagic. Nah, we're just changing timezones. Hahaha.
Welcome to Vancouver, Michaella.
I like this photo. Well, sort of.
Okay. ) Just sayin'
Time to capture something dramatic: Trying. Trying. Failed.:))
Bokeh!!!!
Cool, huh? My sister hates it. ) Such a hater. )
First love never dies. Thanks for ruining the photo, bangs and eyebags. 
)
That’s Day 1 (and 2?) for you!
Later, dude.
What I wrote for my second essay in my Spanish class.
Somos siete chicas en la pandilla. Mis amigas se llaman Maricia, Margaret, Bianca, Jamila, Charmaine y Selinna. Maricia es sencilla y simpatica. Margaret es muy inteligente en Matematica. Bianca es morena y muy guapa. Jamila es amigable y chistosa. Charmaine es divertida. Selinna es alta y rubia. Somos todas estudiantes. Bianca y yo estudiamos en Ateneo de Manila. Margaret y Maricia estudian en University of the Philippines – Diliman. Jamila y Selinna estudian en De La Salle en Taft. Charmaine estudia en University of Sto. Tomas en Espana, Manila. Todas tenemos novios excepto Maricia y yo. Creo que mis amigas son las mejores amigas del mundo.
Ginanap noong nakaraang linggo ang Summer General Assembly ng Matanglawin. (Yay me for working really hard for this! Yay for the org side as well!!! More to come!) Sa naturang GA, pumayag si Kuya Dylan na magsalita sa harap ng mga bagong miyembro a la Inspirational Speech. )
Gumawa ako ng introduksyon para sa kaniya. At idedelete ko na ang file na ‘yon sa computer kung kaya’t ipopost ko na lang dito dahil ayaw ko rin namang malimutan ang mga sinabi ko.
So yeah, I can’t really elaborate on this ’cause of my unforgiving schedule but I’m pretty sure that the introduction’s more than enough to show how awesome my Kuya Dylan is.
Here it goes!
Micha: Ang ating tagapagsalita ngayong hapon ay nagtapos ng kursong Computer Science dito sa Ateneo noong Marso. Naging miyembro siya ng Matanglawin sa loob ng apat na taon na pananatili niya dito sa ating pamantasan.
Marvin: Sa kaniyang unang taon sa Matanglawin, naging miyembro siya ng bagwisan ng Web Teknikal. Pagdating ng kaniyang sophomore year, lumipat siya sa bagwisan ng Lapatan at naging tagapamahala ng parehong bagwisan sa kaniyang ikatlong taon sa Mata. Noong nakaraang taon, siya ang itinalaga bilang Katuwang na Patnugot ng Matanglawin na sumasaklaw na rin sa mga gawain ng mga bagwisan ng Sulatin at Sining.
Micha: Dahil sa kaniyang angking talento, binansagan siyang “Prod King” o ang Hari ng production side ng Matanglawin. So espesyal talaga itong tagapagsalita natin. At lalo pa siyang naging malapit sa aking puso dahil pareho kami ng pinanggalingang high school. (SETON!!!) Kung kaya’t nararapat lang na salubungin natin ng masigabong palakpakan an gating tagapagsalita ngayong araw, ang prod king, si Kuya Dylan V*****!
Makakalimutan ko rin ‘to bukas
O sa susunod na bukas
O sa susunod pang bukas
Tulad ng mga nakaraang paglimot
Tulad ng paulit-ulit na pagtatangkang magsimula
Na paulit-ulit din namang nauuwi sa wala
Kung tutuusin,
Tayong dalawa’y bilanggo:
Ikinukulong kita
Sa aking guni-guni
Ang iyong bawat kilos,
Bawat galaw,
Bawat kumpas ng iyong kamay,
Pinagmamasdan–
Nang wala kang kamalay-malay.
At ikinukulong mo rin ako
Sa masakit na katotohanang
Ang iyong bawat kilos,
Bawat galaw,
Bawat kumpas ng iyong kamay,
Ay patuloy na lamang
Na pagmamasdan–
Kailanman,
‘Di ka maaabot
At ang puso’y tutupukin ng lungkot–
Nang wala kang kamalay-malay.
Gamit ang iyong sulat-kamay
Ang isang pagkakaibigan
Ay sinubukan mong dalhin
Sa pag-iibigan
Sa pag-iibigan
Ay sinimulan mong talikdan
Ang isang pagkakaibigan
Gamit ang iyong-sulat kamay
-Bratinella
Weh fail!
So may ganitong term pala.
The Freshman fifteen refers to an amount (somewhat arbitrarily set at fifteen pounds) of weight often gained during a student’s first year at a college or university. -Wikipedia
Kay, wikipedia yan but whatever. I gained 15 pounds this year. Does this mean I’m mainstream now? NO FREAKIN’ WAAAAAY.
Can’t be mainstream. Really can’t.
-Bratinella
I don’t know how to write anymore. Huhu.
No time. No inspiration. No brilliant ideas. No courage. No reason. No…life. Boohoo.
I feel so useless…and jealous of those who can produce words as if they were photocopying machines. (There you go, figures of speech fail. Kill me now.)
Perhaps, I never really learned. -_______-
Suicidal.
-Bratinella
In my very last paper for my entire freshman year, I bashed the concept of people being madly and vulnerably in love with another person.
Too lazy to include the context of this bashing, so I would just leave you with that.
Oh, by the way, I am freaking proud of my bashing and bitter-ish self.
Why do I like the word bash so much?
Mhmm,
Bratinella
